Uitwissen
Maandag 11 Januari 2010 om 09:45Veel films kijk ik niet. Te weinig. En er zijn weinig goede films die me echt raken. Janken, ja, dat doe ik wel. Maar dat doe ik al bij Extreme Makeover Home Edition. Als zo die bus weg rijdt en de arme ouders van zes kinderen met leerproblemen in rolstoeltjes in huilen uitbarsten bij de aanblik van hun nieuwe villa... opdweilen kun je me. Hieruit zou je misschien kunnen afleiden dat ik geen smaak heb, maar dit is niet waar denk ik. Films raken me alleen bijna nooit écht. Een gevolg van teveel horrorfilms op jonge leeftijd wellicht? Omgekeerd vind ik het ook totaal geen probleem om zo nu en dan eens een ‘slechte’ film te zien. Dit in tegenstelling tot mijn vriendje die zichzelf wel op kan vreten van woede als hij “drie uur aan een slechte film heeft weggegooid”. Nu is zijn tijd natuurlijk wel een stukje kostbaarder dan die van mij (hij is advocaat), maar ik zie hem toch geregeld ook twee uur lang vliegtuig-filmpjes kijken ("kijk die landing schatje!").
Anyways. Ik dwaal af. Er zijn vast films die me wel geraakt hebben maar waarvan ik het vergeten ben. Toch is er slechts één film die bij me op kwam in dit kader: Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Hoewel de film redelijk goed afloopt, is bij mij vooral de complete hopeloosheid en zinloosheid van de liefde blijven hangen. Twee mensen (Kate Winslet en Jim Carrey) die zo mooi beginnen, maar elkaar uiteindelijk tot waanzin drijven en elkaar proberen te vergeten en uit het geheugen laten wissen. Tot ze midden in het wisproces zich beseffen dat dit niet is hoe het hoort te zijn.
Ik heb niet gehuild toen ik de film zat. Ik zat namelijk in de bioscoop met een groep mensen waaronder mijn ex. Die mij het liefst uit zijn geheugen had willen wissen. Die ik graag uit mijn geheugen wilde wissen. Die mij compleet gestoord maakte, maar die ik nog steeds iedere dag weer tegen kwam en mij op die manier ervan weerhield een nieuw begin te maken met de jongen die ik nu gelukkig al vijf en half jaar mijn liefje mag noemen.
Het was een momentopname, natuurlijk. Op dat moment voelde alles als een directe referentie aan mijn eigen situatie, maar toch doet die film me wat. Allang niet meer om mijn ex die inmiddels slechts een herinnering is. Maar om de manier waarop wij mensen het soms goed kunnen verpesten met elkaar en hoe zonde dat kan zijn. Maar ook om hoe mooi herinneringen kunnen zijn en hoe loslaten beter kan zijn dan uitbannen.
Zo. En dat is het meest diepzinnige stukje dat ik de komende tijd zal schrijven.
Ik vond het een waanzinnig mooie film. Veel mensen kennen het gevoel van zo’n liefde en niets liever willen dan het wissen. Maar je weet dat juist zo’n liefde je heeft gemaakt tot wie je bent. Schreef er ook al eens iets over.
http://www.marjannedijkstra.nl/weblog/?p..