Valérie
Dinsdag 26 Januari 2010 om 11:25
Sinds ik twee jaar geleden gestopt ben met roken heb ik het gevoel dat ik geen enkel rauw randje meer heb. Wat je ziet, dat ben ik. Ik verbaasde mensen altijd met mijn slechte gewoonte: “Wat!!!! Rook jij????” En ik genoot dan ook van die aller-aller-slechtste gewoonte. Vooral in de zon op het terras, of met koffie in een cafeetje, of aan de bar in de kroeg, toen dat nog mocht. Eerst Davidoff, op de middelbare school, want die zien er zo mooi uit, en later Marlboro. Nooit light. Het doet nog steeds pijn dat mijn nieuwe verstandige ik haar laatste sigaret op 1 januari 2008 om 4.30 heeft uitgedrukt en er nooit meer een heeft aangeraakt.
Een goed vriendinnetje van ons allebei noemde mij laatst haar ‘in-voor-alles-vriendinnetje’. Ik ben dan niet rauw of wild, maar wel, tot vermoeiends toe, overal voor te porren. Er is niet veel wat ik bijvoorbeeld uit principe niet doe. En ik kan niet veel dingen bedenken die ik écht, écht niet leuk vind. Ik heb een wandelcluppie, een boekencluppie, een leuke-dingen-doen-cluppie, en bij gelegenheid een naai- en eetcluppie. Ohja en een volleybalcluppie. Ik wil altijd mee naar de film, een museum, bloemenmarkt, een voorstelling, De Galgenwaard, pannenkoekenhuis, IKEA, lapjesmarkt, noem het maar op. En ik ben denk ik de enige die het nooit erg vond om met het harmonieorkest over straat te marcheren.
Alleen wil ik tegenwoordig soms ook gewoon iets vaker op de bank zitten, borduren (sinds kort een nieuwe hobby, vind het serieus echt leuk*), naar een knapperend haardvuur kijken (het lijkt een wonder, maar de openhaard werkt!) en erwtensoep eten. Mijn eigen huismus-cluppie.
* Fantastisch boekje gekocht Achterlijke gladiool. #@&!!! Borduren voor bitches van Julie Jackson.
X-ies, Valérie,
Maandag 11 Januari 2010 om 09:30
Ik lees eigenlijk meer boeken dan dat ik films kijk. Vaak ben ik te ongeduldig voor een film en Dvd’s kijk ik eigenlijk nooit. Zeg maar: NOOIT. Dit tot grote frustratie van mijn lifi. Toch laten sommige films op tv, of in de bioscoop, want dat vind ik wel leuk, een indruk achter. Niet eens de hele film, maar een woord, gebeurtenis of een gemoedstoestand. Laatst kreeg ik van een teamgenootje de tip om een hele leuke korte film te bekijken: Liefde, dood en luchtgitaar. Echt een aanrader! Er komt een prachtig woord in voor, namelijk to elope. Dat betekent zoiets als er samen tussen uitknijpen, er vandoor gaan. Pure romantiek. Het is iets wat je alleen met iemand anders kan doen. Eigenlijk een beetje zoals jullie: samen naar Brussel.
Toen mijn lifi en ik voor het eerst, na bijna een jaar, heel erg verliefd elkaar de liefde verklaarde, voelde ik mij alsof we ook aan het elopen waren, terwijl we al die tijd gewoon op dezelfde plek stonden. Het was 3 uur ’s nachts, herfst, aan de Oude Gracht. Er kwamen mensen langs, en mensen langs, en mensen langs, maar wij bevonden ons in onze bubble tot er iemand zei: “He, mag ik wat respect voor de mensen zonder relatie hier?!”.
Genoeg gezwijmel. Een groot verdriet heb ik laatst verbeeld gezien in Revolutionairy Road (2009) met Kate Winslet en Leonardo DiCaprio. Een prachtig hartverscheurende film en natuurlijk weer over de liefde. En het gebrek aan communicatie. Hoe je compleet verloren raakt wanneer je ophoudt met elkaar te spreken. Aan het einde van de film kon ik niet stoppen met huilen, door de tragiek van het niet samen elopen, terwijl dat eigenlijk het plan was.
Ten slotte, en dan houd ik op, twee films die mijn gemoedtoestand echt van slag hebben gebracht: Before sunrise (1995) en het vervolg Before sunset (2004). In beide de films spelen Ethan Hawke en Julie Delpy de hoofdrol. Ik moet je wel waarschuwen, want het zijn eigenlijk twee hele trage films. Volgens IMDB: “One of those movies, you either love, or you hate”. In mijn geval het eerste en ik heb de films dan ook samen met mijn vriendinnetje S. geduldig bekeken. Een aantal andere vriendinnetjes die ik de films heb aangeraden vielen in slaap, maar als je houdt van een heus liefdesverhaal, met prachtige dialogen, dan moet je deze films zien. En je laten meenemen door het verhaal. S. en ik waren prompt helemaal verliefd, en dan niet op elkaar.
Liefde, dood en luchtgitaar
X-ies, Valérie,
Woensdag 06 Januari 2010 om 10:57
Ik weet niet hoor, maar wat mij betreft was dit een aparte kerst. Het KNMI kondigde op 2de kerstdag aan dat er sprake was van een witte kerst, terwijl ik dat niet kon zien. Wat blijkt, volgens de definitie van een witte kerst, moet er op beide kerstdagen een gesloten sneeuwdek op een bepaalde plaats liggen. En deze bepaalde plaats in Nederland is De Bilt. Als ik in Utrecht was gebleven dan had ik blijkbaar een witte kerst gehad, maar ik was bij mijn ouders in de Achterhoek en daar was tijdens deze landelijke witte kerst geen sneeuwvlok te bekennen.
Nee, neem dan de week voor kerst. Toen ben ik, terwijl jij in die super vertraagde Thalys zat, ingesneeuwd in een vakantiebungalow in Roompot Vakantiepark Kijkduin. De week na kerst is opnieuw verrassend, want op het moment dat ik de sneeuw heel hard nodig heb, komt de regen in de Zwitserse Alpen met bakken uit de hemel. Apart, ja.
Ohja, en op 2de kerstdag zat ik alleen aan het kerstdiner. Wel in overleg hoor, geen paniek, we gaan niet uit elkaar ofzo. Na het diner belandde ik al vroeg met mijn zusje in de kroeg. Hier werd ik geconfronteerd met het volgende: een concurrent die je concurrent niet is, maar toch wel je concurrent is, of voelt, zeker met bier op. Inderdaad, het vriendinnetje van een ex. Iemand die ik nog nooit eerder heb gezien en die nu is met iemand die ik heel vaak heb gezien, maar nu ook al heel lang niet meer zie. Apart dus. En daarbij: stel je eens voor dat je je nieuwe liefde voorstelt aan je vrienden, staat er een oude liefde op nog geen halve meter afstand. Irritant! Argh, ik was ineens zo’n schim uit het verleden en als klap op de vuurpijl gedroeg ik me ook nog zo! Van schrik dronk ik nog een paar biertjes, gooide ik daar per ongeluk Liquor43 in en gleed ik uit over opgevroren sneeuwresten. Zo eindigde mijn kerst nog al apart, namelijk horizontaal voor de kroeg.
Kroeg: Schiller
Drank: Bavaria, Liquor43
Witte kerst: www.knmi.nl/cms/content/26607/witte_kerst_in_nederland
X-ies, Valérie,
Donderdag 17 December 2009 om 12:00
Sinds jij in Brussel woont, probeer ik anders na te denken over afstanden: twee uur is niet ver, maar niet eens zo ver. Dat maakt jou opzoeken, máár 2 uur rijden. Oke, zonder files en mits je weet hoe je Brussel in en weer uit rijdt. Wat een ingenieus tunnelsysteem!
Maar goed, in de relativering van afstanden kun je dus ook door slaan. Een paar maanden geleden besloot ik met een vriendinnetje terug te gaan naar de stad waar we samen een half jaar hebben gestudeerd. Dit was alweer 4 jaar geleden en het werd tijd om herinneringen op te halen. Mijn vriendinnetje heeft een leaseauto, een tankpas en is niet snel uit het veld te slaan. Een ideale combinatie voor een weekendje Tsjechië. We vertrekken donderdag en we doorkruizen Nederland en Duitsland. Noem een bekend knooppunt en wij zijn er langs gereden. Tegen de tijd dat we bij Dresden de grens over gaan, Praag voorbij rijden en de afslag naar Brno nemen, hebben we er tien uur opzitten. Weer twee uur later worden we warm onthaald door mijn Tsjechische vriendinnetje, vriend en kind. De twaalfuur durende reis verdwijnt als sneeuw voor de zon. Maar slechts 48 uur later stappen we weer in de auto. We kunnen tot twee keer toe niet betalen met de tankpas, niet met onze pinpassen en hebben geen contant geld. We rijden vervolgens uren in de file. Zondagnacht plof ik uitgeput naast mijn liefje neer na een reis van zeker 14 uur. Maandagochtend om 7 uur gaat de wekker.
Tsjechië behoort dus tot de categorieën: wel ver weg. In een weekend op en neer naar Tsjechië blijkt te doen, maar is niet super aan te raden. Volgende keer kom ik met de auto – of trein - naar Brussel en ga ik vliegen naar Brno. Ryan air vliegt er gewoon op. Ben je er in 2 uur. Is het weer even ver als Brussel.
Stad: Brno – Tsjechië
X-ies, Valérie,
Maandag 14 December 2009 om 11:36
Ik heb mij vanaf september in een avontuur gestort: een cursus Frans op vrijdagavond. Vol frisse moed ben ik begonnen. Heb er verjaardagsfeestjes voor afgezegd, zelfs het Nederlands Film Festivalgala. JA inderdaad, dé uitreiking van de gouden kalveren. Très sérieux dus die cursus van mij.
Alleen… ik dacht dat ik mij inschreef voor een opfriscursus. Gemoedelijk in een klasje de verstofte Franse grammatica wat oppoetsen in je hoofd. Het bleek eerder een soort snelkookpan. Dat woord heb ik inmiddels ook geleerd, maar het is mij al weer ontschoten. Drie uur lang in sneltreinvaart van simpele werkwoordvervoeging, naar passé composé, imparfait, aanwijzende voornaamwoorden, wederkerende werkwoorden en uiteindelijk les 7: de subjonctif. Een medestudent weet het voor elkaar te krijgen om de tweede les de volgende vraag te formuleren: heb je al kastanjes geraapt? En dan in het Frans. Pardon?!
De subjonctif. Dat is waar ik ben afgehaakt. En ook een beetje omdat aan mij in de lessen steeds minder werd gevraagd. Mijn hoofd werd ook steeds roder en mijn uitspraak steeds beroerder. De docente weet het nog niet, maar ik ga niet meer. Ik heb mijn eigen cursus Frans bedacht. Met een beetje hulp van de Sint, die ik niet om een onuitputtende woordenschat heb gevraagd, maar wel om een dvd-box van 5 Franse films. En de Elle ligt voortaan op de rand van de bank. De Franse Elle. Als ik je kom opzoeken in Brussel, je parle francais. Absolutement.
Tijdschrift: Elle
Cursus Frans: opfriscursus Frans Volksuniversiteit
Dvd-box: Volkskrant Franse Cinema – 5 dvd’s (nu maar hopen dat ik ‘em krijg 
)
X-ies, Valérie,
Woensdag 25 November 2009 om 09:51
Ik kan er nog niet helemaal aan wennen.
Althans, ik heb het niet eens zozeer door: ik handel ernaar. Na het werk boodschappen doen. Eten koken. Één bordje opscheppen. Één set bestek pakken. En aan tafel! Vervolgens lekker ’s avonds een kopje thee drinken. Waterkoker aan. Één theezakje pakken – niets raars aan. Één theekopje volgieten en lekker zelf op de bank neerploffen.
Schijn ik dus ineens met nog iemand anders in een huis te wonen. Iemand die misschien ook een bordje eten wil, en het leuk zou vinden als ik wacht met eten totdat hij ook aan tafel zit. Iemand die misschien ook een kopje thee wil. Ik had ook een pot thee kunnen zetten. Of in ieder geval kunnen vráááágen of hij ook zin zou hebben.
Pfrrrrrrt. Samen wonen is echt wennen.
X-ies, Valérie,
Dinsdag 03 November 2009 om 11:57
De tijd tussen net afgestudeerd zijn en werken zie ik niet als een groot zwart gat. Niet dat jij dit zo ziet, hoor, maar je hoort het soms: “oei, en toen was het er: het zwarte gat…”. Ik zie het meer als een grote gapende witte leegte. Vooral fel wit, ik stel me er op de een of andere manier steeds licht bij voor. Geen vaste lijnen. Geen tijdskader. Alles, werkelijk alles ligt open. Al schijnt dat nu dus inderdaad anders te zijn, maar dat kon men niet voorzien. Hé. Dat het zo erg zou zijn.
En dan toch de vraag: wat voor werk… Doe je? Wil je? Heb je? Kan je. Sollicitatiebrieven schrijven? Opstellen van een goed cv? Hoe? Daar maak je dus een pdf-je van legt mijn lief mij uit. Dat is veel professioneler. Aha. We lezen elkaars brieven, bekijken elkaars cv, melden ons aan op Linkedin. Want ook dat hoort. Als je werkt. Of het van plan bent.
En dan: word ik ineens gebeld. Oke. Ik heb er natuurlijk wel een brief voor via de e-mail verstuurd. Ik kom door ronde 1 heen en daarna door nog een ronde. Ten slotte een assessment – halleluja, over stress gesproken – en heb ik de baan. Mijn baan. Mijn eerste echte baan. Zelf veroverd. Ow Yeah!
X-ies, Valérie,
Maandag 26 Oktober 2009 om 11:56
Je bent niet de enige. Lange tijd had ik ook een vast recept. Aangezien ik dat én al voor zoveel mensen heb gemaakt, ja ook voor jou, én al aan zoveel mensen heb verteld, flap ik het er maar gewoon uit: ik maak het liefst courgettesoep. Simpel, maar lekker. Ingrediënten: Courgette, ui, bouillonblokje, roomkaas (of koksroom) en water. Onmisbaar attribuut: de staafmixer.
Sinds kort heb ik echter ook een nieuwe aanrader. Ook hiervoor heb je een staafmixer nodig. Ik moet zeggen dat ik dit wat minder vaak bereid voor vrienden en familie. Ik maak het voor een rendez-vous amoureux: pompoensoep. Want wat blijkt: “pompoenzaad zorgt voor opwinding”. En laat dat nu net ook in de soep zitten. Dokter Gillian McKeith heeft de pitten ooit “de viagra voor de vrouw genoemd”. De verkoop in Schotland steeg direct met 700%. Aldus het verhaal. Ik geloof het. Het is ook nog eens super lekker. Op Ah.nl staan talloze recepten. Voor een ieder wat wils!
Het recept dat je aanraadt, heb ik een jaar geleden gemaakt voor vrienden. Liefkozend heet het nu: “De bloembollen”. Nou ja, laten we maar zeggen dat dit voor de echte culinaire liefhebber is. Zoals wij!
X-ies, Valérie,
Donderdag 15 Oktober 2009 om 15:39
Ik blijk, al sinds dag 1, een extreem goed gevoel te hebben voor het verkeerde outfit op het verkeerde moment. Mijn eerste werkoutfitje heb ik trouwens samen met jou gekocht. De zaterdag erop heb ik het getest: rokje, mooi shirtje, vestje en lakschoentjes. Complimenten van mijn volleybalteam – ook dit was niet de beste gelegenheid, maar ja ik moest het ergens naar toe testen, toch – en ik tevreden.
Dag één. Spannend. Vooral kennismaken. Bezoek aan een boerderij. We moeten er op de fiets naar toe. Ik heb er nog nooit eerder van gehoord. Het is februari en het ijzelt. Het is nul graden en er is geen verwarming in de boerderij. Na anderhalf uur krijgen we een rondleiding over het erf. Ik vraag me af waarom ik heb gekozen voor panty en lakschoentjes. “Hoe krijg ik mijn voeten nog warm?”. “Blijven lachen Val, blijven lachen, op z’n minst glimlachen!” Waar was die warme trui, dat sportieve gympje, mijn warme jas? Lakschoentjes vastgezogen in de modder en verstijfde tenen.
Om nu te denken dat ik hier wat van geleerd heb, An... Nou nee. Op de dag dat ik wéét dat ik een fort ga bezoeken, trek ik mijn openschoentjes aan met een schattig hakje, want het is toch zulk lekker weer. Jaja. We moeten heuvels op en af. Er staan brandnetels, mul zand en ik strompel, glimlachend – dat wel – achter de groep aan. Want ik laat me niet kennen, maar handig?!
X-ies, Valérie,
Donderdag 24 September 2009 om 12:01
Twee maanden niet sporten gaat je niet in de koude kleren zitten. Daar kwam ik laatst achter bij het witten van de muren. In mijn oranje trainingsbroek, wit blauwe t-shirtje en in mijn hand een zware verfroller ging ik om half 10 ’s ochtends 20m2 muur te lijf. Muur met gestopte mega-gaten. Muur met daarin een kozijn, waar voorzichtig omheen geschilderd moest worden. Muur met drie stopcontacten. Muur met schouw. Ik liep rood aan, voelde toen het eerste zweetdruppeltje geniepig langs mijn haarscheiding naar beneden lopen. Vervolgens een straaltje uit mijn oksel. Ik dacht dat ik niet goed werd. Duwde de roller nog een paar keer op en neer. Gooide hem toen weg. Rende naar de wc. Gaf de vorige avond de schuld: het stadsstrand en daarna het terras midden in de stad. Zoveel had ik toch niet gedronken? Op het terras in de stad mocht er alleen besteld worden bij de witte blousejes, terwijl er meer zwarte blousejes heen en weer liepen, maar die mocht je niets vragen, want die hadden slechts de verantwoordelijkheid over de lege glazen. Voordat we daar achter waren, sloot het terras al weer bijna. Op de wc gebeurde er niets. Ik deed de tuindeuren open en kwam er toen achter hoe warm het was. En van lichamelijke arbeid bij dertig graden, ja, daar ga je van zweten. “Het is de meest benauwde dag van de eeuw”, hoor ik vervolgens op de radio. Niets vorige avond, het is de dag zelf. Zuchtend en steunend in mijn boxer en mijn wit blauwe t-shirtje de muren afgemaakt waarbij ik de roller alleen onder luide aanmoedigingen van me-myself-and-I op en neer geduwd kreeg. De muur zal afkomen: weer of geen weer, kom op! Op en neer en heen en weer!
Stadsstrand: U-Beach, jaarbeurs Utrecht
Terras midden in de stad: De Beurs, Neude Utrecht (geen aanrader)
Shirt: H&M
Boxer: Bjorn Borg
X-ies, Valérie,
